Jeugdboek (Nederlands 5): 'In mijn hoofd' - Sharon M. Draper

"Tegen de tijd dat ik twee was, hadden al mijn herinneringen woorden, en al mijn woorden hadden betekenis. Maar alleen in mijn hoofd. Ik heb nog nooit een woord gesproken. Ik ben bijna elf jaar oud." Communiceren met woorden. Het lijkt voor ons allen zo vanzelfsprekend. Maar voor Melody, de protagonist in het boek In mijn hoofd, is het tegenovergestelde daarvan waar.

In mijn hoofd gaat over Melody, een 11-jarig meisje met een fotografisch geheugen. Haar hoofd kan vergeleken worden met een camera die altijd aanstaat. Altijd. Ze is de slimste van haar hele school, maar niemand weet dat, want ze kan het aan niemand vertellen. Want Melody kan niet praten, lopen en schrijven.

Melody wordt er gek van dat ze door cerebrale parese vastzit in haar eigen hoofd, en aan niemand kan vertellen wat ze denkt of voelt. Tot de dag waarop ze iets ontdekt wat haar voor het eerst in haar leven de kans geeft om te praten. Eindelijk, na 11 jaar, heeft Melody een stem. Maar niet iedereen in haar omgeving is klaar om die te horen.

"Was ik een last? Zo had ik er nooit over nagedacht. Misschien zou het inderdaad gemakkelijker voor hen zijn als ik er niet was. Ik slikte. Mijn handen werden koud." 

"Het is alsof ik leef in een kooi zonder deur en zonder sleutel. En ik kan tegen niemand zeggen dat ik eruit wil."

De schrijfster van het verhaal, Sharon M. Draper, schreef met In mijn hoofd een pakkend en emotioneel verhaal. Het verhaal is deels geïnspireerd door de ervaringen van haar eigen dochter, die ook cerebrale parese heeft. Op sommige momenten kreeg ik werkelijk een krop in de keel. Ik leefde ook enorm mee met Melody tijdens het lezen van het verhaal. Het is zo schrijnend om te lezen hoe ze buitengesloten wordt door haar klasgenoten en elke dag opnieuw worstelt met haar ziekte. Want stel jezelf maar eens voor hoe het is om niet te kunnen communiceren met woorden, niets te kunnen schrijven en je niet te kunnen voortbewegen. Verschrikkelijk zou ik dat vinden.

In mijn hoofd is geschreven in eenvoudig taalgebruik, waardoor het vlot leest. Toch is het een pakkend verhaal dat je aan het denken zet. Ikzelf had enorm veel medelijden met Melody. Als lezer merk je goed haar frustratie, haar ongemak en haar pijn. Bovendien zie je de impact van Melody's ziekte niet enkel op haarzelf, maar ook op haar familie en de mensen in haar omgeving. Zelf besefte ik hoe gelukkig ik ben dat ik wél kan lopen, schrijven en praten.

Zelf zou ik het boek In mijn hoofd omschrijven als een eye-opener. Het verhaal geeft een duidelijk beeld van hoe het is om te leven met een beperking. Verder deed het boek ook mijn ogen openen en me inzien dat elke leerling gelijk is, ongeacht of hij of zij een beperking heeft of niet. Na het lezen van het verhaal realiseerde ik me dat kinderen met een handicap ook slim kunnen zijn en een stem moeten krijgen. Om die reden zou ik dit boek zeker aanraden aan alle leerkrachten. Als leerkracht dien je al jouw leerlingen gelijk te behandelen, ook diegene met een beperking. Het is niet omdat leerlingen een beperking hebben, dat ze niet slim zijn. Ook voor jongeren is dit boek zeker een aanrader. Het zal hen doen beseffen dat ze al hun medeleerlingen gelijk moeten behandelen, ongeacht hun sterktes en zwaktes.

Wil je een goed boek lezen dat je de ogen doet openen? Dan moet je zeker het boek In mijn hoofd lezen! Geloof mij: je gaat er geen spijt van krijgen.