Jeugdboek (Nederlands 1): Het Geheugenboek - Lara Avery
"Ze zeggen dat ik alles zal vergeten. Dus schrijf ik om te herinneren..." Deze veelzeggende quote is te lezen op de cover van Het Geheugenboek van Lara Avery. Ik las dit boek voor mijn cultuurportfolio omdat ik hou van aangrijpende verhalen die ons aan het denken zetten. Na het lezen van de recensies en commentaren, wist ik dat Het Geheugenboek ook zo'n boek was. Ik was meteen verkocht en ik wou het boek absoluut een keertje lezen.
Sammie McCoy is een ijverige studente. Ze wil altijd de beste van de klas zijn, ze doet mee aan debatwedstrijden en haar grote droom is om in New York te gaan studeren. Maar al snel blijkt dat die droom nooit zal uitkomen. Sammie krijgt namelijk te horen dat ze aan de zeldzame ziekte Niemann-Pick type C lijdt. Daardoor zal ze haar geheugen verliezen en ook haar hersenfuncties zullen uitvallen. Sammie besluit om een 'geheugenboek' aan zichzelf te schrijven zodat de toekomstige Sammie kan lezen wat ze allemaal vergeten is en wat ze absoluut moet weten.
"Bovendien ben ik geboren met die ijzeren wilskracht, man. Ik wil altijd winnen."
"Ik schrijf dit boek voor jou. Hoe kun je iets vergeten als je het in dit handige document kunt opzoeken?"
Ondanks het feit dat ze lijdt aan een verschrikkelijke ziekte die haar herinneringen beetje bij beetje zal afpakken, is Sammie een heel positief en optimistisch personage. In haar geheugenboek doet ze soms uitspraken die ons aan het lachen brengen. Op die momenten lijkt het allemaal niet zo erg dan het in werkelijkheid is. Op bepaalde momenten lag ik in een deuk met Sammies uitspraken. Daardoor kwam ik tot het besef dat Sammie een totaal ander persoon is dan mezelf. Als ik te horen zou krijgen dat ik NPC had, zou ik in een diepe put kruipen. Dat is het tegenovergestelde van wat Sammie doet. Ze geniet van elk moment en gaat met een lach door het leven.
Dat het boek in dagboekvorm geschreven is, is eens iets anders. Je leest over Sammie die aan zichzelf schrijft. Ze spreekt zichzelf in het boek aan als 'toekomstige Sammie'. Maar omdat je als lezer het boek leest, lijkt het alsof je zelf de toekomstige Sammie bent. Daardoor beleef je het verhaal intenser. Het lijkt alsof jezelf diegene bent met Sammies ziekte. Dat zorgt ervoor dat je je kunt identificeren met de protagonist en haar situatie.
Dat Sammies hersenfuncties beetje bij beetje uitvallen, is realtistisch weergegeven in het boek. Op sommige momenten, wanneer Sammies fijne motoriek het laat afweten, staan er verkeerde zinsconstructies in het boek. Dan klopt de woordvolgorde van de zinnen niet en staan er ook geen leestekens. Dat doet de lezer vermoeden dat Sammie een minder moment heeft. Als Sammie iets vergeet, schrijft ze dat ook op in haar boek: de namen van de kippen, haar kleine zusje... .
"Heb ik Coop gebeld? Het gaat niet zo goed. Het gaat zo goed.
Ik ga COop weer bellen voor dit egger wordt
uh-oh voel me weer veermd VOEL ME VREEMD VREEMD
VREEMD VREEMD ik ga gewoon zitten tot ik me beter voel
over dingen schrijven die je kent
als je bang bent kun je over dingen schrijven die je kent"
Het geheugenboek heeft zeker en vast bijgedragen aan mijn culturele ontwikkeling. Het boek heeft me doen nadenken over terminale ziektes zoals NPC. Doordat het verhaal in dagboekvorm was geschreven, kon ik me goed inleven in het verhaal. Daardoor werd ik aan het denken gezet. Het boek heeft me vooral bijgebracht dat je, ondanks de tegenslagen in het leven, moet doorzetten en positief moet blijven. Dat wil ik later ook bijbrengen aan mijn leerlingen. Ik wil hen duidelijk maken dat ze moeten blijven doorzetten, moeten vechten voor hun dromen en vooral nooit mogen opgeven. Ik denk dat dit boek zeker ook kan bijdragen aan de culturele ontwikkeling van jongeren. Doordat zij dezelfde leeftijd hebben als Sammie, zullen ze zich met haar kunnen identificeren. Ook de veelzeggende quotes in het boek zullen hen aan het denken zetten.
Het Geheugenboek is een hartverscheurend boek over een tienermeisje die een zeldzame ziekte heeft maar toch blijft doorzetten. Het boek ontroert en inspireert maar brengt je toch af en toe aan het lachen. Het is een boek om nooit te vergeten.
Sammie McCoy is een ijverige studente. Ze wil altijd de beste van de klas zijn, ze doet mee aan debatwedstrijden en haar grote droom is om in New York te gaan studeren. Maar al snel blijkt dat die droom nooit zal uitkomen. Sammie krijgt namelijk te horen dat ze aan de zeldzame ziekte Niemann-Pick type C lijdt. Daardoor zal ze haar geheugen verliezen en ook haar hersenfuncties zullen uitvallen. Sammie besluit om een 'geheugenboek' aan zichzelf te schrijven zodat de toekomstige Sammie kan lezen wat ze allemaal vergeten is en wat ze absoluut moet weten.
"Bovendien ben ik geboren met die ijzeren wilskracht, man. Ik wil altijd winnen."
"Ik schrijf dit boek voor jou. Hoe kun je iets vergeten als je het in dit handige document kunt opzoeken?"
Ondanks het feit dat ze lijdt aan een verschrikkelijke ziekte die haar herinneringen beetje bij beetje zal afpakken, is Sammie een heel positief en optimistisch personage. In haar geheugenboek doet ze soms uitspraken die ons aan het lachen brengen. Op die momenten lijkt het allemaal niet zo erg dan het in werkelijkheid is. Op bepaalde momenten lag ik in een deuk met Sammies uitspraken. Daardoor kwam ik tot het besef dat Sammie een totaal ander persoon is dan mezelf. Als ik te horen zou krijgen dat ik NPC had, zou ik in een diepe put kruipen. Dat is het tegenovergestelde van wat Sammie doet. Ze geniet van elk moment en gaat met een lach door het leven.
Dat het boek in dagboekvorm geschreven is, is eens iets anders. Je leest over Sammie die aan zichzelf schrijft. Ze spreekt zichzelf in het boek aan als 'toekomstige Sammie'. Maar omdat je als lezer het boek leest, lijkt het alsof je zelf de toekomstige Sammie bent. Daardoor beleef je het verhaal intenser. Het lijkt alsof jezelf diegene bent met Sammies ziekte. Dat zorgt ervoor dat je je kunt identificeren met de protagonist en haar situatie.
Dat Sammies hersenfuncties beetje bij beetje uitvallen, is realtistisch weergegeven in het boek. Op sommige momenten, wanneer Sammies fijne motoriek het laat afweten, staan er verkeerde zinsconstructies in het boek. Dan klopt de woordvolgorde van de zinnen niet en staan er ook geen leestekens. Dat doet de lezer vermoeden dat Sammie een minder moment heeft. Als Sammie iets vergeet, schrijft ze dat ook op in haar boek: de namen van de kippen, haar kleine zusje... .
"Heb ik Coop gebeld? Het gaat niet zo goed. Het gaat zo goed.
Ik ga COop weer bellen voor dit egger wordt
uh-oh voel me weer veermd VOEL ME VREEMD VREEMD
VREEMD VREEMD ik ga gewoon zitten tot ik me beter voel
over dingen schrijven die je kent
als je bang bent kun je over dingen schrijven die je kent"
Het geheugenboek heeft zeker en vast bijgedragen aan mijn culturele ontwikkeling. Het boek heeft me doen nadenken over terminale ziektes zoals NPC. Doordat het verhaal in dagboekvorm was geschreven, kon ik me goed inleven in het verhaal. Daardoor werd ik aan het denken gezet. Het boek heeft me vooral bijgebracht dat je, ondanks de tegenslagen in het leven, moet doorzetten en positief moet blijven. Dat wil ik later ook bijbrengen aan mijn leerlingen. Ik wil hen duidelijk maken dat ze moeten blijven doorzetten, moeten vechten voor hun dromen en vooral nooit mogen opgeven. Ik denk dat dit boek zeker ook kan bijdragen aan de culturele ontwikkeling van jongeren. Doordat zij dezelfde leeftijd hebben als Sammie, zullen ze zich met haar kunnen identificeren. Ook de veelzeggende quotes in het boek zullen hen aan het denken zetten.
Het Geheugenboek is een hartverscheurend boek over een tienermeisje die een zeldzame ziekte heeft maar toch blijft doorzetten. Het boek ontroert en inspireert maar brengt je toch af en toe aan het lachen. Het is een boek om nooit te vergeten.
Dag Laura
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook Het geheugenboek van Lara Avery gelezen. Ik ben het helemaal met je eens. Sammie kreeg mij ook aan het lachen met haar mopjes. Het was geweldig om te zien hoe ze met die ziekte omging. Sammie was zeker en vast een doorzetter en dat merk je inderdaad aan hoe ze schrijft. De gevoelens worden perfect beschreven in het boek. Ik begrijp zeker dat je het speciaal vond dat het boek in dagboekvorm geschreven is. Dat trok mij aan in het boek waardoor ik verder wilde lezen. Leuk dat je een aantal quotes hebt vermeld.
Groetjes
Emmeline